Wat een dag
Wat een dag!
Zoals ik gisteren schreef moest ik met Mozart naar de dierenarts. Zo gezegd zo gedaan. Althans zo leek 't. Het bleek dat Mozart niet alleen hotspot heeft, maar ook nog eens: ontstoken oren, ontstoken piemel, ontstoken ogen én ontstoken tandvlees. De oorzaak? Tja, als ze dat wisten...... Dat gaan we nu uitzoeken door te starten met hypo-allergeen voer. Geen snoepjes, koekjes of lekkere botten voor Mozart. Gewoon saaie brokken. Och germ! Mocht daar niets uit komen dan betekent dat dat er een hele reeks bloedonderzoeken kan volgen. Want ook honden kunnen hooikoorts hebben (dat zal ie dan wel van mij hebben ;-)), allergie voor huisstofmijt of andere soorten allergie. Enfin, zover is het gelukkig nog niet. En kon ik uiteindelijk huiswaarts keren met een hele tas vol medicijnen en een zak voer. Gelukkig kon ik het allemaal dragen, want ik mocht 200 euro daar laten....
Toen de werkdag voorbij was, togen Mozart en ik huiswaarts. Aangekomen bij de voordeur stak ik de sleutel in het slot en.....niets. Hij deed het niet. Ik kon de deur niet openen. Oh, dat is toch zo stom. Daar sta je dan voor je eigen huis en je kunt niet naar binnen. Allerlei scenario's schoten door mijn hoofd: ruitje inslaan (dan zit je met de ellende van glas, kou en morgen als de sodemieter een glaszetter zien te vinden), trap op klimmen (maar ja, geen raampje open) of wachten in de kou tot Os thuis zou komen. Omdat onze werkster vandaag geweest was, belde ik haar. Ze zou wel komen met haar sleutel. Toen ze verscheen moest ze met het schaamrood op haar kaken bekennen dat de sleutel nog op de binnenkant van de deur zat en ze deze zo achter zich dicht had getrokken....shit.
Maar goed, geen nood. Hier wonen immers louter aardige mensen, dus we belden aan bij een van de buurmannen. Probleem uitgelegd en ja hoor, hij wist wel wat. Dus even later stonden we via de brievenbus te hengelen. En met succes!! We konden naar binnen.
Heerlijk hoor, zo'n buurman met inbrekersambities!





















































Woensdag werd ik gebeld door 







































































Tja, er is gisteren natuurlijk overal in de wereld heel veel gepraat over Joran en Peter R. De verontwaardiging is groot, net als de grote vraag: Wat nu? Ook komen de eerste grappen, grollen en liedjes los, zoals ook de titel van mijn logje.



Dan was het gisteren tijd voor de tweede uitzending van het Doe Een Wens programma. Ik vond het weer prachtig om te zien op wat voor geweldige manier de wensen werden vervuld. Erg gaaf dat ik daar deel van mag uit maken. En ja, ik was nog te zien!! (zie filmpje). Gek hoor, om je zelf te zien en te horen praten.....













































































































































O, en dan zou het leukste nieuws nog bijna vergeten..........Ik ga a.s. zondag naar de wedstrijd Nederland - Servie Montenegro in Duitsland (Leipzig)!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 




Net als vele miljoenen Nederland doe ik er aan mee. Hoe het eigenlijk precies werkt met die loten weet ik niet; nooit echt zin gehad me er in te verdiepen. Het enige wat ik weet dat er maandelijks geld van m'n rekening wordt afgeschreven. Weet niet eens precies hoeveel, 't bedrag zal wel synoniem zijn aan het aantal loten of zo. Maar ja, opzeggen durf ik dus niet. En daar zit 'm nou net de crux; of de psychologie zo u wil: het niet durven...Want stel nou dat ik net op het moment dat ik op zeg de volgende maand de Superkanjer of de Straatprijs of de Nooit-meer-hoeven-werken prijs of weet ik het hoe al die prijzen heten op MIJN postcode valt. Zul je altijd zien.......







